Reklama

Niedziela Łódzka

Imię Boga ze Szczytowej

– Wie pani – mam jeszcze parę marzeń do realizacji... – Jakich? – Pięknych! – Zakochałem się kiedyś w motocyklu Kawasaki. Poznałem go najpierw przez program w telewizji. Tam była pokazana fabryka, to jak powstaje – każda śrubka, każdy detal, z którego jest zbudowany. Jeździłem już na nim. Teraz zbieram pieniądze na taki motor i wyprawę po całej Europie. Najważniejsza jest Portugalia i Grecja. To będzie zielony motor – mówi

Spotykamy się na ławce. Przed schroniskiem. Jest tu kilku mężczyzn. On wzbudza największe zaufanie? Może sympatię. Siedzi pochylony, oparty o balkonik. Ma szramę na głowie. Najpierw rozmowa się nie klei. Ile tu jest? 10 lat z dwuletnią przerwą na Nowe Sady. Nie chce innego życia? – Nie mogę. Gdybym poszedł na swoje, mógłbym popłynąć. Boję się picia, bo nie mam hamulców. Mam słaby charakter. Tu nie piję – przyznaje. – Zresztą – nie mam do czego wracać – dodaje. Dlaczego? – Nie chcę mówić o przeszłości, o tamtym życiu.

Rozumiem. Zalega cisza... Potem słyszę: – Tu są ludzie po przejściach, wszyscy. Ciężko jest wyjść z czegoś takiego. Nie wiem, co powiedzieć, więc tylko słucham: – Nie piję od kilku lat, nie da się stać non stop pod furtką. Gdzie pójdę? Na tzw. pandę? Tu wkoło są dobrzy ludzie. Nie wiem czy mamy coś w twarzy? Czy bezdomni to mają? Że ludzie podchodzą, pytają...

Do odzyskania

Ale jakie jest to życie? Tutaj? Czy uda mi się zrozumieć? – Tu zacząłem cieszyć się z drobiazgów – przyznaje. Tzn? – Wyznaczam sobie cele i dążę do tego, by je zdobyć. Takie drobne sukcesy... – opowiada. A rodzina? – Miałem, ale już nie mam. Rodzice zmarli, mam tylko kuzynkę, ale to ona umieściła mnie na odwyku. I wyrzuciła, gdy przestałem przynosić pieniądze – stwierdza. – Nie pił pan? – pytam. Pił... – Jesteś facet do odzyskania – usłyszałem od opiekuna na Aleksandrowskiej... No i zostałem samotnym białym żaglem... – dodaje.

W jego głosie nie ma żalu. – Przyzwyczaiłem się już – stwierdza. Ta bezdomność czegoś uczy? – Cierpliwości. Nie zrobisz tego dziś, zrobisz jutro, ale uda ci się. Kiedyś byłem raptus, chciałem mieć wszystko od razu, teraz podchodzę do tego spokojnie – podsumowuje.

Miłość, rodzina...

W schronisku mieszka na korytarzu. Coś robi? – Kiedyś byłem kierowcą służbowego schroniskowego auta, wolontaryjnie oczywiście, teraz odcinam kupony, bo mam już emeryturę. Przepracował prawie 40 lat. Był zawodowym kierowcą. – Jeździłem po całej Europie, ale wyjeżdżałem też na Bliski Wschód. Przywoziłem pieniądze, ale byłem już zmęczony, chciałem jakiejś stabilizacji, rodziny... Nie chciałem więcej jeździć. Wtedy żona się ze mną rozwiodła. Trochę żałuję, że na to pozwoliłem... To było za pochopne. Ale trudno... Wie pani, tu w schronisku każdy omija wątki osobiste. Nie rozmawiamy o tym. Każdemu przecież coś się zawaliło... – mówi.

Reklama

Trochę łamie mu się głos. Dlatego boję się pytać o to, czy ma dzieci, choć przecież w głowie pojawia się ta myśl. A skoro dzieci, to czemu ich przy nim nie ma? – Byłem dwa razy żonaty. Miałem dzieci. Pierwsza żona to była wielka miłość – uśmiecha się, jak o tym mówi. – Miałem syna. Nie wiem, co z nim... Jako dziecko miał wypadek na rowerze. Słyszałem ciągle: „Tata kup mi rower”. I tak trochę się po tym Igor zmienił... – opowiada.

Druga żona miała córkę. – Strasznie ją kochałem. Natasza była w wieku Igora. Zacząłem jej nawet szukać przez Internet, ale na razie nic... Wiem, że wyszła za mąż, mieszka w Pabianicach. To przecież blisko – mówię. – Niby tak, ale przecież wiadomo, że jesteśmy już daleko... – stwierdza.

Nadzieja

Nagle zmienia temat. Opowiada o swoich wyjazdach TIR-em, o tym jak był w Cannes, w Berlinie, o tym, jak dobrze było wtedy spotkać kogoś z Polski. – Póki tu nie trafiłem, w życiu nie wiedziałem, co to schronisko. Przywieźli mnie tu pogotowiem ze szpitala i zostawili na łóżku. Ale to już było... – opowiada.

Czy łamie mu się głos? Pewnie trochę. Teraz nie widzę jego oczu, bo patrzy w ziemię. Może są zaszklone. Nagle podnosi wzrok: – Dopnę swego, zobaczy pani. Rok potrzeba na moją wyprawę. I uśmiecha się. Wierzę mu. Ma szlachetną twarz, szczere oczy. I chociaż ma problem z poruszaniem, ze względu na łamliwe kości, to tak naprawdę mocny z niego facet. Z nadzieją, miłością... I z wiarą w miłosierdzie. – Chodzę czasem do kaplicy... – mówi na koniec.

2019-04-24 09:01

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Konferencja Caritas w Żukowicach

W Ośrodku Aktywizującym dla Bezdomnych Mężczyzn im. św. Siostry Faustyny w Żukowicach 29 września odbyła się konferencja prasowa diecezjalnej Caritas.

Tematem spotkania było podsumowanie pierwszego roku projektu "Żukowice pomagają!". Projekt obejmuje działania służące wzmocnieniu aktywności społecznej 25 osób w kryzysie bezdomności.

CZYTAJ DALEJ

Alicja z krainy dobra

Niedziela Ogólnopolska 51/2019, str. 52-54

[ TEMATY ]

miłosierdzie

wolontariat

Klaudia Zielińska

Nie lubi mówić o sobie. Unika udzielania wywiadów. Ratuje ludzi od śmierci, głodu, cierpienia i chorób. Misjonarka w Kenii i Tanzanii. Nazywana przez bliskich „Aniołem Afryki” lub „Matką Teresą z Polski”.

Krzysztof Tadej: Trzy lata temu w wywiadzie dla tygodnika Niedziela powiedziała Siostra m.in.: „Kiedyś pojechałam do jednej z wiosek. Witałam się z ludźmi i nagle usłyszałem dziwny pisk. Spytałam: «Co to takiego?». Wskazano mi jeden z domów. Wczołgałam się, bo nie było drzwi. Zobaczyłam dziecko leżące na liściach od banana. Piszczało z bólu. W jego uchu zagnieździły się robaki i wyjadały błonę bębenkową. Obok leżała matka i nie miała siły wstać. Umierała z głodu. Udało się uratować dziecko i matkę w ostatniej chwili”. Opowiadała Siostra również o innych dramatycznych sytuacjach w kenijskiej miejscowości Laare. Czy od tego czasu sytuacja się poprawiła?

CZYTAJ DALEJ

Bp Bizzeti: sytuacja w Turcji jest tragiczna; pomagamy, jak możemy

2023-02-08 15:28

[ TEMATY ]

Turcja

Karol Porwich/Niedziela

„Jak zawsze w takich sytuacjach, ma się poczucie zagubienia. Ale (…) ludzie trwają na modlitwie, więc ostatecznie wiara stanowi wielką pomoc” – zauważył wikariusz apostolski Anatolii. Bp Paolo Bizzeti w momencie trzęsienia ziemi w Turcji i Syrii znajdował się we Włoszech, jednak od razu zaczął pracować na rzecz organizowania pomocy dla ofiar tragedii. Według oficjalnych danych w wyniku katastrofy zginęło w sumie ponad 11 tys. osób.

Hierarcha opisał Radiu Watykańskiemu obecną sytuację w południowej Turcji, gdzie m.in. zawaliła się rzymskokatolicka katedra. Jako odpowiedzialny za miejscową Caritas zwrócił również uwagę na solidarność, którą tamtejsza ludność sobie okazuje, oraz na trudności w dostarczaniu pomocy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję