Reklama

Wiadomości

Boję się kobiet, które chcą zabić własne dziecko

Zastanawiam się, czy kobiety, które biorą udział w strajkach popierających aborcję, będą kiedyś chwaliły się tym przed swoimi dziećmi?

Piekło kobiet”? Zawsze mi się wydawało, że piekłem dla kobiety będzie utrata dziecka, rozłąka z rodziną i bliskimi. Widzę obrazy wojenne, na których kobietom są odbierane dzieci albo gdy te dzieci są zabijane na ich oczach, ale jestem chyba trochę niedzisiejszy. Zupełnie nie rozumiem tego świata, i co najlepsze – ja chyba wcale nie chcę go rozumieć, bo to już nie jest mój świat.

Kobiety manifestujące obecnie z hasłami „piekło kobiet” ktoś strasznie oszukał i bez wątpienia politycznie wykorzystuje ich wielotysięczne manifestacje, które zresztą nie powinny się odbywać z uwagi na epidemię COVID-19. Zastanawiam się, czy te kobiety będą kiedyś umiały pochwalić się przed swoimi dziećmi uczestnictwem w takich marszach. Wyobrażam sobie rozmowę matki z synem. Matka: „Wiesz, synku, kiedy nie było cię jeszcze na świecie, walczyłam, żebym mogła cię zabić, gdybyś miał się urodzić chory”...

Boję się kobiet, które chcą mieć możliwość zabicia własnego dziecka. Nie ufam im i nigdy nie zostawiłbym swoich dzieci pod ich opieką. Jestem przeciwnikiem każdej aborcji i gorącym obrońcą każdego życia, szczególnie teraz, gdy od ponad 9 miesięcy (akurat tyle trwa ludzka ciąża) walczę z chorobą nowotworową i wiem, jak to życie potrafi być kruche.

Jest ono za krótkie na bylejakość. Nie warto jeść byle czego, nie warto pić podłych trunków, nie warto oglądać głupich filmów. Szkoda na to życia, które w każdym momencie może się skończyć. I tak sobie myślę – a mogę, czy raczej muszę sobie pozwolić na zupełną szczerość, bo czasu nie mam wiele – że podobnie jest z ludźmi. Nie warto zadawać się z kimś, kto ciągnie mnie w dół. Wiem, że człowiek to istota złożona. Wiem, że składa się ze sprzeczności i w każdym złym jest odrobina dobra, a w każdym dobrym czai się garść zła, ale czasem wypada być szczerym.

Dziś wypada być szczerym wobec strajkujących matek, które chcą zabić własne dzieci. Nie potępiam tych kobiet, tylko postawę, którą propagują. Właśnie ze względu na taką postawę (zakładam, że kobiety te manifestują ją w pełnej świadomości, nie zaś z powodu mody; rozmawiamy przecież poważnie) mówię: nie chcę się z wami spotykać, nie chcę z wami rozmawiać, boję się was, nie ufam wam!

Reklama

Matka, która z natury daje życie, która nosi je w sobie przez 9 miesięcy, a później karmi dziecko własną piersią, która powinna je chronić do końca – ta matka chce to życie zabić...

Taka postawa nigdy nie wychodzi na dobre. Wiedzieli o tym już starożytni Grecy. W tragedii Król Edyp Sofoklesa rodzice porzucili małego Edypa, aby zapobiec przepowiedni mówiącej o tym, że ich syn w przyszłości będzie współżył z matką i zabije ojca. Przepowiednia jednak się spełniła i wszystkich dotknęło fatum. Cierpieli nie tylko rodzice Edypa (Lajos i Jokasta) i on sam, ale także jego dzieci (Polinejkes, Eteokles, Ismena i najmłodsza Antygona). Fatum ogarnęło także wszystkich jego bliskich. Czy historia sprzed ponad 25 wieków nie znajduje dziś analogii? Czy kobiety nie uwierzyły w przepowiednię, że dziecko im zagrozi, stanie na drodze ich szczęściu, karierze, że będzie im trudno i sobie nie poradzą? Co by było gdyby Lajos i Jokasta przyjęli życie i nie porzucili Edypa w górach? Czy gdyby go wychowali w poczuciu miłości i radości z tego, że mają dziecko, los nie potoczyłby się inaczej? Tego nie wiemy. Sofokles nie napisał alternatywnej tragedii. Wystarczyło mu, że wstrząsnął Grekami i przeżyli katharsis – oczyszczenie. Czy dziś też możliwe jest takie katharsis? Co musi się stać, aby manifestujące matki go doznały? Czy potrzeba tragedii podobnej do tej, którą przeżyła rodzina Edypa? Oby nie. Krew i cierpienie potrafią powstrzymać, ale potrafią też dać paliwo pożarowi, a taki płonie teraz w sercach manifestujących kobiet.

Reklama

Martwi mnie także postawa ojców, którzy nie próbują walczyć ze strachem w sercach kobiet. Najwidoczniej nie dają im właściwego oparcia i poczucia bezpieczeństwa. Co z wami, ojcowie? Czy was ten problem nie dotyczy? Czy też chcecie mieć możliwość, zabicia własnego dziecka, bo może się urodzić chore?

Mimo wszystko wierzę w mądrość kobiet. Taką kobietą jest moja żona, wspaniała matka trójki naszych dzieci, spośród których jednemu nie było dane się urodzić. Wiem, jaką wielką ranę w sercu mojej żony zostawił nasz synek, który zmarł w jej łonie. Wiem, jak było nam źle, że nie mogliśmy go pochować, bo kochaliśmy go od pierwszej chwili, gdy się o nim dowiedzieliśmy. Wierzę w kobiety, bo wiem, że moja żona jest gotowa oddać życie za nasze dzieci – powtarzała mi to przed porodami syna i córki. Nigdy nie chciała słyszeć o terminowaniu ciąży, choć i takie głosy pojawiały się w gabinecie ginekologa. Wierzę, że takich wspaniałych kobiet, jak moja żona jest więcej. Wierzę, że dobro, piękno, prawda i miłość, które ucieleśnia moja żona, wygrają także w innych kobietach.

2020-11-10 10:07

Ocena: +9 -5

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Otworzyć ucho na dziecko

Jest to opowieść o tym, jak słuchać dziecko i jak je nauczyć słuchania, by potem spokojnie puścić je w świat i by umiało sobie poradzić, kiedy dorośnie
Dziecko, które było uważnie słuchane w dzieciństwie i zostało „wyposażone” w wyższe wartości, spokojnie można wypuścić w dorosły świat. Z pewnością sobie wtedy poradzi - mówi Anna Różewicz-Zabrodzka, psycholog

Zaczęło się prosto, zwyczajnie, jak w życiu: Paweł Mioduszewski, dziś wysoko kwalifikowany rehabilitant w jednej z najlepszych klinik w Warszawie, w domu rodzinnym zazwyczaj nie był słuchany. Do dziś pamięta, że jako siedmioletni chłopiec próbował opowiedzieć swej matce ciekawą historię ze szkoły, a ona za każdym razem, obierając włoszczyznę albo sprzątając, ucinała krótkim: „Tak, tak, synku, dobrze” - i nie przerywała nawet swoich zajęć.
- Wtedy doszedłem do wniosku, że mama mnie wcale nie słucha i nie warto jej już nic opowiadać - wspomina. Dlatego teraz, gdy sam ma już dzieci, postanowił, że co jak co, ale umiejętność słuchania będzie wychowawczym priorytetem. - Zapisałem się na warsztaty wychowawcze dla rodziców, oparte w całości na bestsellerowej książce „Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały, jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły” - opowiada Mioduszewski. Potem na kurs poszła jego żona. Efekt? - Rewelacja! Dowiedzieliśmy się, że dzieci trzeba od małego traktować bardzo poważnie, wczuwając się w ich emocje, że należy określać uczucia, nie dawać rad, nie oceniać. Podstawą jednak jest słuchać, słuchać i jeszcze raz słuchać malucha. Uważnie, z empatią, jak dorosłego.
Jakie to ma przełożenie na praktykę? Syn państwa Mioduszewskich, trzyletni Julek, wpadł kiedyś rozzłoszczony do kuchni i zaczął rzucać klockami w ścianę. - Pierwszą reakcją jest chęć powiedzenia dziecku: „Nie rzucaj klocków, bo zniszczysz ścianę” - mówi Paweł. - Na kursie jednak nauczyłem się, że lepiej jest powiedzieć: „Widzę, Julo, że czujesz złość, że jest ci ciężko”. I rzeczywiście po tych słowach chłopiec odruchowo przestał rzucać klockami i zaczął opowiadać, że zdenerwował się, gdyż nie może zbudować z nich samolotu. Wtedy ojciec pomógł mu pokonać ten problem.
Inny przykład: Julo rysuje na ścianie. Słyszy wtedy od ojca: „Synku, rysuj na kartce”. - Dziecko czuje w ten sposób, że rodzic wskazuje mu drogę, że pomaga poruszać się po skomplikowanej jeszcze rzeczywistości, nie formułując zakazów - wyjaśnia Paweł Mioduszewski. I podkreśla, że bardzo ważne jest, by wypowiadać do dziecka zdania w formie pozytywnej, np. „Omijaj kałużę” (zamiast: „Nie wchodź w kałużę”) albo: „Jedz widelcem” (zamiast: „Nie jedz rękami”). Wtedy dziecko lepiej słyszy taki komunikat. I nie budzi się w nim poczucie winy.

CZYTAJ DALEJ

Święto Ofiarowania Pańskiego - Matki Bożej Gromnicznej

Niedziela legnicka 5/2004

[ TEMATY ]

Ofiarowanie Pańskie

www.parafiastarybialcz.pl

Czterdziestego dnia po Bożym Narodzeniu Kościół obchodzi święto Ofiarowania Pańskiego, zwane dawniej świętem Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny. W polskiej tradycji - świętem Matki Bożej Gromnicznej.

Ofiarowanie Pana Jezusa w świątyni jerozolimskiej było ważnym wydarzeniem w życiu Świętej Rodziny. Św. Łukasz Ewangelista tak je opisuje: „Gdy zaś nadszedł dzień poddania ich, zgodnie z Prawem Mojżeszowym, oczyszczeniu, zanieśli Go do Jerozolimy, aby był ofiarowany Panu, według tego, co jest napisane w Prawie Pańskim: Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu. Mieli również złożyć ofiarę zgodnie z tym, co jest powiedziane w Prawie Pańskim: parę synogarlic lub dwa gołąbki” (Łk 2, 22-24).

CZYTAJ DALEJ

Kuria koszalińsko-kołobrzeska wydała komunikat o objęciu diecezji przez bp. Zielińskiego

2023-02-02 14:04

[ TEMATY ]

Koszalin

Adam Szewczyk

Bp Zbigniew Zieliński

Bp Zbigniew Zieliński

Komunikat o objęciu diecezji przez bp. Zbigniewa Zielińskiego wydała kuria koszalińsko - kołobrzeska. Komunikat podpisany został przez wikariusza generalnego bp. Krzysztofa Zadarkę oraz kanclerza ks. Wacława Łukasza.

Podajemy treść komunikatu:

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję