Reklama

Wiadomości

Sprawdzian z patriotyzmu

Dla moich żołnierzy i dla ich rodzin jest to wyzwanie. Żadnemu z nich nie jestem w stanie zagwarantować, czy będzie z rodziną w święta Bożego Narodzenia, w Nowy Rok – mówi gen. dyw. dr. Dariusz Parylak, dowódca 12. Szczecińskiej Dywizji Zmechanizowanej im. Bolesława Krzywoustego.

Niedziela Ogólnopolska 51/2021, str. 10-12

[ TEMATY ]

patriotyzm

Białoruś

granica

Por. Bartłomiej Kulesza, 12SDZ

Piotr Grzybowski: Panie Generale, dywizja, którą Pan dowodzi, została w części przebazowana na granicę z Białorusią. Jakie zadania otrzymała?

Gen. Dariusz Parylak: Realizujemy zadania jak każda inna dywizja, która została tam posłana. Te podstawowe to, oczywiście, wsparcie straży granicznej w obronie bezpośredniej linii granicznej na odcinku Podlasia. Mamy tam określony odcinek, gdzie wspólnie z 16. Dywizją Zmechanizowaną, ale przede wszystkim ze strażą graniczną i policją powstrzymujemy – jak na razie skutecznie – próby przerwania granicy państwowej. W przypadku gdyby takie próby się udawały, wspólnie z policją będziemy przeszukiwać dany obszar. Wszystkich, którzy w sposób nielegalny przekroczą granicę naszego państwa, przetransportujemy do placówki Straży Granicznej. Tutaj się kończy nasza rola. Sprawujemy zatem funkcje ochronną i obronną w szerokim tego słowa znaczeniu.

W jakich działaniach Pańska dywizja wzięła już udział?

Działamy na styku między granicą polsko-litewską i polsko-białoruską. Jest to w tej chwili jeden z obszarów, które w języku wojskowym, „misyjnym”, nazywamy hotspotami. To gorąca strefa, na której odcinku co chwilę są próby przekroczenia granicy państwowej. Nie dopuszczamy do przerwania ustanowionej linii, zintegrowanej zapory wybudowanej przez wojska inżynieryjne. Staramy się udaremniać wszelkie próby przerwania tej linii; tych, którzy wtargnęli w głąb izolować, ewakuować, a zaporę odtworzyć, by uniemożliwić dalszy napływ ludzi. Można powiedzieć, że stosując proste techniki operacyjne, staramy się przeciwdziałać naruszeniu granicy państwowej, a w przypadku jej naruszenia – nie dopuścić do rozprzestrzenienia się migrantów. Z meldunków, które mam od swoich podwładnych dowódców, wynika, że są to działania skuteczne.

Reklama

Co w tej operacji jest największym wyzwaniem?

Jako dowódca 12. Dywizji mam bardzo istotną funkcję, bo jestem dostarczycielem sił. W związku z tym muszę przygotować żołnierzy, rotować ich w tej operacji i jednocześnie zabezpieczać wszystko pod względem logistycznym, a to jest jeden z trudniejszych elementów. Czym innym jest wysłanie grupy żołnierzy na misję, do której się przygotowujemy, czym innym – skierowanie ich na poligon, który ma infrastrukturę, a jeszcze czym innym jest wysłanie ich w przestrzeń terenową, niedostosowaną, którą trzeba szybko przysposobić, zorganizować tam obozowanie, bytowanie, wyżywienie dla kilku tysięcy żołnierzy bez dostępu do urządzeń, które mamy do wykorzystania choćby w systemie poligonowym. Trzeba rozwinąć całą sieć polowego zabezpieczenia logistycznego w kontekście żywienia, ogrzewania czy nawet wsparcia psychologicznego. Te działania w tej chwili spędzają mi sen z powiek, bo wbrew pozorom rozmach i skala tych zadań nie są wcale małe.

A co jest największym wyzwaniem dla żołnierzy, którzy strzegą naszej granicy?

Na pewno nie logistyka, bo żołnierze żyją w godnych warunkach i nie musimy się niczego wstydzić. Problemem jest natomiast niepewność. Żołnierz, który jedzie na poligon, wie, że wyjeżdża np. 1 października i wraca 22 października; wie, że następny poligon będzie w marcu. W przypadku granicy takiej pewności nie ma. Zaczęliśmy 15 sierpnia – symboliczna data – ale kiedy skończymy? Dla moich żołnierzy i dla ich rodzin jest to wyzwanie. Musieli odłożyć wszystkie plany życiowe. Żadnemu z nich nie jestem w stanie zagwarantować, że pójdzie na spacer z synem, jak mu obiecał, czy pojedzie z dziećmi na wymarzone ferie; czy będzie z rodziną w święta Bożego Narodzenia, w Nowy Rok. Rozłąka to dla żołnierza rzecz normalna – bo zawsze ktoś pełni służbę, ktoś musi pójść na wartę – ale nie w takiej skali jak teraz. Dzisiaj wszyscy, a niektórzy z nich pierwszy raz w życiu, muszą zdać sobie z tego sprawę. To są główne wyzwania i główne bolączki każdego żołnierza, to moja bardzo duża troska – moja jako ich dowódcy.

Jak ważne jest to doświadczenie operacyjne dla 12. Dywizji?

Jeżeli chodzi o działania operacyjne, to moi żołnierze są do tego doskonale przygotowani. Nie jest to moje przechwalanie się – świadczą o tym opinie, informacje od straży granicznej i policji, że przyjęte techniki działania się sprawdzają.

Reklama

W kontekście logistyki mam okazję w sposób bezpośredni sprawdzić zdolność pododdziałów logistycznych, skuteczność wypracowanych form, metod działania i technik operacyjnych, bo rzeczywiście zweryfikowaliśmy już niejeden podręcznik logistyczny. Żołnierze po raz pierwszy na taką skalę wykonują zadania na terenie własnego kraju. To sprawdzian z patriotyzmu – teraz się weryfikuje, czy armia to służba czy zawód. Ci, którzy na rozkaz stanęli w pierwszej grupie, to właśnie ci, których chciałbym mieć w dywizji najwięcej.

Czy misje, w których brała udział 12. Dywizja Zmechanizowana, wpłynęły na jej doświadczenie?

Dywizja jako pierwsza w 2003 r. udała się na operację do Iraku. Byliśmy wtedy pełni obaw, bo to już nie był poligon, to nie były ćwiczenia, w których można było się pomylić i postawić kilka złych znaków na mapie. Trudne początki, które mieliśmy w Iraku, sprawiły, że bardzo szybko przenieśliśmy wszelkie doświadczenia stamtąd do kraju. Na ich podstawie zmodernizowaliśmy w dużej mierze sprzęt, poprawiliśmy strukturę systemu dowodzenia, zabezpieczenia logistycznego, wprowadziliśmy więcej technologii.

W latach 90. bazowaliśmy głównie na szczątkowych doświadczeniach misji pokojowych ONZ, które w żaden sposób nie przystawały do potrzeb i zdolności obronnych państwa. Żyliśmy wspomnieniami z czasów II wojny światowej, analizą konfliktów bardzo od nas odległych, jak wojna w Afganistanie czy Korei. To nie były przesłanki, żeby ruszyć dźwignię postępu dla naszych Sił Zbrojnych czy 12. Dywizji.

Bezpieczeństwo państwa zależy też – a może przede wszystkim – od świadomego zagrożeń społeczeństwa. Czy my, Polacy, zdajemy sobie z tego sprawę?

Przez wiele lat się tego uczyliśmy, mieliśmy przysposobienie wojskowe w szkole, szkolenie oficerów rezerwy na studiach... Społeczeństwo było wychowywane w tym duchu od szkoły podstawowej. Dzisiaj obronności jest więcej, bo i dostępnej wiedzy jest więcej, ale na pewno potrzeba edukacji w tym kierunku.

Staramy się prowadzić działania m.in. integrujące nas ze społeczeństwem; organizujemy różnego rodzaju pikniki, uroczystości patriotyczne, by pokazać wojsko inaczej, nie tylko jako „paradne” w wersji galowej, wyposażone w nowy sprzęt, ale też jako siłę, dzięki której obywatele powinni czuć się bezpieczni.

W szkołach powstają klasy mundurowe, na uczelnie powracają szkolenia studentów w zakresie Legii Akademickiej. To programy, które mają wzmocnić wiedzę o obronności państwa, także wśród młodych ludzi, którzy nie zdecydują się na służbę wojskową, ale przynajmniej będą wiedzieć o niej więcej niż tylko to, co można wyczytać z książek.

Panie Generale, proszę opowiedzieć nam trochę o sobie. Jak się zaczęła wojaczka dowódcy 12. Szczecińskiej Dywizji Zmechanizowanej?

Wielu z nas na pewno się zastanawiało, kim chce zostać w przyszłości. Często takie pytanie rodziło się już w dzieciństwie i u mnie właśnie tak było. Pytany, kim chciałbym być, jako mały chłopiec odpowiadałem, że żołnierzem. Wytrwałem w tym przez lata, zmieniały się jedynie specjalność i rodzaj wojsk. Na początku szkoły średniej zapadła decyzja, że chciałbym być „pancerniakiem”, jeździć czołgiem, celować, strzelać. I wycelowałem – w Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Pancernych im. Stefana Czarnieckiego w Poznaniu.

A potem trafił Pan do 5. Pułku Zmechanizowanego...

...co uważam za duże szczęście, bo była to jednostka wysokiej gotowości i wysokiej sprawności. Praktycznie ponad pół roku corocznie spędzała na poligonach, co również na początku było dużym wyzwaniem dla młodego podporucznika. Trzeba było zająć się nie tyle karierą, ile wykonywaniem obowiązków, aby pokazać, że jest się dobrze przygotowanym do służby, skutecznym i sprawnym. Oznaczało to poświęcenie rodziny, pozostawienie żony na 6 miesięcy w roku z przerwami między jednym a drugim poligonem.

Dowodziłem plutonem czołgów przez 3 lata, co – moim zdaniem – było optymalne w tamtych latach. Choć moi koledzy bardzo szybko zostali dowódcami kompanii, ja miałem czas, żeby dobrze poznać rzemiosło pancerne, podejrzeć warsztat pracy moich kolegów, przełożonych, nabrać doświadczenia, co było potrzebne, żeby wypracować sobie własny model dowodzenia.

Może dlatego później byłem skuteczniejszy od innych i w formie wyróżnienia zostałem skierowany na studia. Dziś jakby zamykam pętlę, bo zacząłem w 5. Pułku, wówczas sztandarowym, 12. Dywizji na najniższym stanowisku, a teraz jestem na tym najwyższym – dowódcy tejże dywizji. Moje dziecięce marzenia w pełni się zrealizowały.

Jaka jest dzisiaj 12. Dywizja Zmechanizowana?

Myślę, że cały czas jest taka sama, tylko trzeba to dobrze zrozumieć. Była tą najnowocześniejszą, kiedy zaczynałem służbę. Była zawsze wyposażana jako pierwsza w najnowsze zdobycze techniki, najlepszy sprzęt łączności, czołgi, transportery. Taka sama jest dzisiaj – pełna ambitnych ludzi, pełna zadań... Spędzaliśmy na poligonach mnóstwo czasu i pod tym względem niewiele się zmieniło. Zmienili się natomiast ludzie – z zasadniczej służby wojskowej, przez element pośredni służby kontraktowej, przeszliśmy do dywizji w pełni zawodowej. Jest duży postęp „jakości” żołnierzy, ale także nieporównywalny postęp zdolności operacyjnych jednostki. To zupełnie inna skala możliwości działania. Za tym wszystkim ukryta jest potężna, ciężka praca w wielu obszarach, ale to akurat zawsze jest potrzebne.

Ile dziś, zdaniem Pana Generała, pozostało w wojsku etosu „rycerskiego”, a jak bardzo jest to już tylko zawód?

Bardzo się wzbraniam przed nazwą „armia zawodowa”, bo to oznaczałoby, że faktycznie sprowadziliśmy wszystko tylko do zawodu. Jak dużo jest etosu? Tyle, ile chcemy go mieć. Jeżeli będziemy patrzeć na to, co robimy, przez pryzmat kompetencji, zakresu odpowiedzialności, napisanego na kartce zestawu zadań, to rzeczywiście – każdą służbę możemy w ten sposób sprowadzić wyłącznie do zawodu. Nie sądzę, że to, co robimy obecnie na misjach czy podczas operacji w kraju, można sprowadzić tylko do wymiaru czasu pracy, a nie służby. Bez motywacji wewnętrznej, czysto patriotycznej, ludzie nie byliby zdolni do takich poświęceń.

Trudno jest mi „policzyć”, jak dużo rycerskości jest w moich żołnierzach. Chciałbym wierzyć, że ogromnie dużo. Kiedy patrzę na ich starania podczas misji, gdy obserwuję ich na ćwiczeniach, gdzie w mozole i trudzie realizują zadania, głęboko wierząc w sukces i skuteczność tego, co robią, widzę miejsce wyłącznie dla pasjonatów. Ci, którzy potraktowali wojsko jako zawód, są na etapie składania wypowiedzeń albo zastanawiania się, czy nie pomylili się z wyborem drogi życia.

I ostatnie pytanie: jaka będzie nasza armia za kilkadziesiąt lat?

Będzie bardzo „ucyfrowiona”, zautomatyzowana i strasznie skuteczna!

Panie Generale, proszę przekazać nasze życzenia wszystkim żołnierzom 12. Dywizji.

Dariusz Parylakabsolwent Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Pancernych w Poznaniu i Akademii Obrony Narodowej. Studiował w USA w U.S. Army Armor Center w Fort Knox i US Army War College w Carlisle. Odznaczony wieloma medalami, w tym wielokrotnie za zasługi dla obronności kraju, a także amerykańskim medalem pochwalnym Army Commendation Medal oraz medalem NATO, nadawanym przez Sekretarza Generalnego żołnierzom za ich udział w operacjach międzynarodowych NATO.

2021-12-14 07:38

Ocena: +2 -3

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Patriotyzm to znaczy dom

[ TEMATY ]

patriotyzm

abp Stanisław Gądecki

Łukasz Krzysztofka

Patriotyzm to rozumna troska o ojczyznę i miłość do niej, którą człowiek wyraża słowem i czynem – powiedział w czasie konferencji prasowej, poświęconej najnowszemu dokumentowi polskich biskupów na temat chrześcijańskiego wymiaru patriotyzmu abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski.

CZYTAJ DALEJ

Żadna siła nie odbierze im Boga

2022-05-17 08:34

Niedziela Ogólnopolska 21/2022, str. 16-17

[ TEMATY ]

Chiny

Archiwum o. Jana

Zakaz chodzenia do kościoła na nabożeństwa i katechezę obejmuje dzieci i młodzież do lat 18

Zakaz chodzenia do kościoła na nabożeństwa i katechezę obejmuje dzieci
i młodzież do lat 18

Wielu katolików w Chinach ma doświadczenie żywego spotkania z miłującym Bogiem. To jest właśnie siła, która daje nadzieję na przyszłość – mówi o. Jan, polski misjorarz pracujący w tym kraju.

Ks. Paweł Gabara: W liturgiczne wspomnienie Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych, która jest czczona w sanktuarium Sheshan k. Szanghaju, obchodzimy Światowy Dzień Modlitw za Kościół w Chinach. Jak obecnie wygląda sytuacja katolików w tym kraju?

O. Jan*: Ogólnie można stwierdzić, że sytuacja Kościoła w Chinach się pogarsza. Oficjalnie konstytucja państwowa gwarantuje wolność religijną, jednakże polityka obecnego rządu ukierunkowana jest na zamknięcie się na świat zachodni. Chrześcijaństwo w Chinach ukazywane jest jako coś całkowicie obcego kulturze chińskiej, dlatego przesłanie wiary poddawane jest procesowi schińszczania (sinizacji), czyli siłą jest ono dostosowywane do doktryny ideologii komunistycznej panującej w Chinach.

CZYTAJ DALEJ

#TrzymajSięMaryi: Najbliższa. Kto potrzebuje dziś usłyszeć o twojej miłości?

2022-05-25 21:00

[ TEMATY ]

Maryja

Rozważania majowe

#TrzymajSięMaryi

Ks. Michał Lubowicki

www.voxdomini.com.pl

Matka Boża z Medjugorie

 Matka Boża z Medjugorie

Dziś, kiedy Jezus w tej Ewangelii z taką mocą wyznaje nam swoją miłość, a my odkrywamy (może z oporami), jak bardzo potrzebujemy tego wyznania, zadajmy też sobie pytanie, czy ktoś nie potrzebuje wyznania miłości – upewnienia o tym, że się liczy, że jest ważny – z naszej strony.

Gdy On to mówił, jakaś kobieta z tłumu głośno zawołała do Niego: «Błogosławione łono, które Cię nosiło, i piersi, które ssałeś!». Lecz On rzekł: «Owszem, ale przecież błogosławieni ci, którzy słuchają słowa Bożego i zachowują je». Łk 11,27-28

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję